Digitale techniek Wikipedia
- Home
- Digitale techniek Wikipedia
Digitale bewerking gaat vrijwel altijd elektronisch, maar kan, zoals bij fluidics, ook pneumatisch of hydraulisch gebeuren. Informatie in de buitenwereld over allerlei natuurlijke grootheden kan alle mogelijke vormen en waarden hebben. Het is niet eenvoudig voorbeelden te bedenken van informatie die niet getalsmatig te beschrijven is; op dit moment is een voorbeeld de VulkanBet Casino informatie die non-verbaal tussen mensen wordt uitgewisseld. Een goed voorbeeld van zo’n systeem is een digitaal hoortoestel, waarbij die informatie uit geluid bestaat.
Wanneer bijvoorbeeld de inhoud van een boek moet worden overgezonden, dan kan met 1 byte iedere benodigde letter, cijfer of leesteken worden weergegeven. Wordt geen OS gebruikt, dan spreekt men van een “stand-alone” systeem, waarbij het gehele programma als firmware is uitgevoerd. In het algemeen wordt een digitaal signaal gevormd door een digitale bouwsteen, zodanig dat de uitgangsspanning ervan op opeenvolgende tijdstippen de waarde van één bit vertegenwoordigt; tussen die tijdstippen kan een wisseling van waarde plaatsvinden. In een aantal gevallen is het wenselijk om deze op analoge wijze aan te geven, bijvoorbeeld door een draaibare wijzer of balkje met variabele lengte, al dan niet met geijkte schaalverdeling. Indien nodig wordt de elektronische informatie na conversie bijvoorbeeld door een versterker op een geschikte waarde gebracht voor de convertor naar digitale informatie.
Een frame zou voor een woord gebruikt kunnen worden; als er ook nog zaken als pagina’s, hoofdstukken, inhoudsopgave, register, grafisch materiaal enz. Frames kunnen worden voorzien van redundante informatie die in principe detectie en reparatie van bitfouten mogelijk maakt (zie kanaalcodering). In de praktijk worden 8 bits meestal gebundeld tot een octet of byte, meerdere octetten worden weer samengevoegd tot frames. Bij een quaternair signaal worden steeds twee opeenvolgende bits samengenomen, waarmee 4 corresponderende signaalniveaus gemaakt kunnen worden die tweemaal zo langzaam veranderen vergeleken met een binair signaal met dezelfde bitsnelheid. Wanneer de afstanden groter worden, in verhouding tot de tijd die een bit erover doet om die afstand af te leggen, ontstaan er problemen die te maken hebben met de complexe vorm van het digitale signaal.
Alle punten die je vanaf dat moment haalt, worden namelijk van je totale aantal punten afgetrokken. Het is de bedoeling om zo min mogelijk punten te halen. De persoon die moet uitkomen mag zelf bepalen welke kaart hij of zij op tafel legt. Je speelt het met z’n vieren, ieder voor zich, en je gooit om de beurt een kaart op. Vrouwen zijn 13 punten en hartenkaarten zijn 1 punt. Hoe je Hartenjagen speelt begrijpen betekent de regels kennen en naleven.
Daarna volgen de andere spelers (met de klok mee). In totaal zijn er dus 15 (straf)punten te verdienen tijdens een ronde. Verder is de schoppenvrouw 5 strafpunten en de klaverenboer 2 strafpunten. Hartenjagen eindigt wanneer een van de spelers 100 punten heeft. Hartenjagen is een trick-taking spel dat met 4 spelers wordt gespeeld. Op deze manier kan je de spelletjes die je vaak speelt altijd gemakkelijk terugvinden.
De winnaar van de slag krijgt alle kaarten en begint de volgende slag. Alle spelers moeten kaarten doorgeven voordat de ontvangen kaarten bekeken mogen worden. Na het bekijken van hun hand kiest elke speler drie kaarten en geeft deze (gedekt) door aan een andere speler. Het doel van hartenjagen is om zo veel mogelijk handen te winnen in een ronde. In dat geval mag je een andere kaart spelen, maar kun je de hand niet winnen ook al leg je een hogere kaart. Jouw totaal score wordt vervolgens genoteerd in de lijst van dat toernooi.
Bij een numeriek display zou men een getal van twee decimale cijfers kunnen weergeven als een balkje waarvan de lengte in millimeters gelijk is aan de waarde van dit getal; alhoewel correct, is deze weergave onvoldoende om in één oogopslag de juiste waarde te kunnen aflezen. Dit betekent dat de afzonderlijke bits van het datasignaal waarneembaar moeten blijven. Bij datatransport/dataopslag worden discrete waarden getransporteerd/opgeslagen en die moeten uiteraard zo goed mogelijk als dezelfde discrete waarden waarneembaar blijven bij ontvangst/lezen. Dit proces wordt uitgevoerd door een digitaal-analoogomzetter, ook aangeduid met “DA-convertor” of “DAC”. Een voorbeeld is het aftekenen van een bepaalde lengte, gegeven in centimeters, op een plank met behulp van een duimstok.
Om inconsistenties te voorkomen, mag er maar één taak tegelijk schrijfbewerkingen uitvoeren en mag er geen enkele taak leesbewerkingen uitvoeren tijdens schrijfbewerkingen. Hierbij is er dan sprake van een analoge multiplexer, ofwel een elektronische commutator. Als een soortgelijke functie met bijvoorbeeld 3 kanalen geïmplementeerd wordt, zou men de functie 3 maal in zijn geheel kunnen opbouwen, zoals aangegeven in het linkergedeelte van bovenstaande figuur. In voorbeeld 1 werd een voorbeeld van een digitaal hoortoestel gegeven, dat met één audiokanaal werkt. De taak bestaat meestal uit een of meer achtereenvolgende digitale bewerkingen, die door één processor wordt (of worden) uitgevoerd.
In het algemeen geldt dat snelle signaalveranderingen de grootste problemen opleveren; ze bevatten frequentiecomponenten die met verschillende snelheden door het medium kunnen reizen, zodat bits in de tijd uitgesmeerd worden. In het algemeen wordt dit programma, voor het start, eerst vanaf een zogenaamd niet-vluchtig geheugen in een snel vluchtig geheugen geladen, waaruit de processor de instructies ophaalt die bepalen welke functies uitgevoerd moeten worden. Met samenstellingen van digitale bouwstenen kunnen functies met de grootst mogelijke snelheid en betrouwbaarheid uitgevoerd worden. Bewerking 3 is bijvoorbeeld de Fast Fourier transform of FFT, die reeksen amplitudes van de geluidsdruk omzet naar reeksen frequentiespectra; ieder spectrum bevat de afzonderlijke amplitudes van een groot aantal frequentiebanden. Hierin worden alle mogelijke overgangen tussen twee kloktikken over elkaar weergegeven. Die wisseling duurt enige tijd, doordat digitale bouwstenen uiteindelijk uit analoge elektronische componenten zijn opgebouwd; gedurende die tijd is de waarde van de bit niet eenduidig bepaald en dus onbetrouwbaar.
Je speelt rondes totdat iemand 100 punten bereikt; de winnaar is de speler met de laagste score. Hartenjagen is een slagenspel dat meestal met vier spelers wordt gespeeld. Shooting the Moon is ook de reden waarom er niet wordt getoond hoeveel strafpunten de andere spelers al hebben verzameld. Ook mag men op de eerste slag – die telkens wordt geopend door ♣2 – geen strafpunten spelen, tenzij men niet anders kan. De speler die op dat moment de laagste score heeft wint het spel. Op het einde van elk spel worden voor elke speler het aantal strafpunten in hun gewonnen kaarten geteld.